U POŽAREVCU OBELEŽENO 20 GODINA OD NATO AGRESIJE

POLAGANJEM VENACA NA SPOMENIK SLOBODA U POŽAREVCU OBELEŽENO JE DVADESET GODINA OD POČETKA BOMBARDOVANJA TADAŠNJE SAVEZNE REPUBLIKE JUGOSLAVIJE

U Požarevcu je u nedelju 24. marta polaganjem venaca na spomenik Sloboda  obeleženo  dvadeset godina od početka bombardovanja tadašnje Savezne Republike Jugoslavije.Vence na spomenik položili su porodice palih boraca, predstavnici Vojske Srbije, Ministarstva unutrašnjih poslova, Grada Požarevca, Gradske opštine Kostolac, Braničevskog upravnog okruga, SUBNOR-a Požarevac, patriotskih udruženja, Srpske napredne stranke, Socijalističke partije Srbije i građani.



Pomen kod spomenika održali su sveštenici Braničevske eparhije.
 

Polaganju venaca prethodio je prijem, za porodice poginulih vojnika i policajaca, u Svečanim salonima Gradskog zdanja, koji su upriličili gradonačelnik Bane Spasović i predsednik Skupštine Grada Bojan Ilić.



Prijemu su između ostalih prisustvovali predstavnici vojske, policije, sudstva, čelni ljudi lokalne samouprave Požarevca i Kostolca, odbornici, direktori javnih preduzeća i ustanova lokalnog i republičkog karaktera i boračke organizacije.Nakon intoniranja srpske himne u izvođenju gradskog ženskog hora Barili prisutnima se obratio gradonačelnik Grada Požarevca Bane Spasović koji je istakao da i posle 20 godina tuga i bol ne prolaze.

"78 dana, odolevati najmoćnijoj vojnoj alijansi u istoriji ove planete u bestidno nazvanoj operaciji “Milosrdni anđeo”, nanelo je našoj Srbiji ogromnu materijalnu štetu ali ne i poniženje. Zaslužni za to što o tom teškom periodu naše istorije, ali u isto vreme i mračnom periodu istorije onih koji su nas napali, možemo da govorimo uzdignute glave su upravo 12 i po hiljada ranjenih ljudi i dve i po hiljade života koji su tada ugašeni.

Devetnaestoro njih bili su i policajci i vojnici iz Braničevskog okruga. Njih devetnaestoro više nema među nama, ali večno ostaje naše poštovanje i divljenje koje ćemo uvek gajiti, ali i prenositi na buduće generacije. Kažu da čovek umire dva puta, jednom kada mu se ugase životne funkcije, a drugi put kada ga svi zaborave. Za porodice poginulih je to čuvanje uspomene podrazumevana sudbina, ali za sve nas ostale, za celokupno društvo, za Srbiju – to je sveta obaveza.
Ostaje nam da se na ovakav način svih njih sećamo, i govorimo mlađim naraštajima i čitavom svetu – ONI su poginuli za čast, pravo, pravdu i svoju zemlju. “